عظيم ناشى از قوّت ايمان آن حضرت نبود ، هرگز در برابر آن ملعون شكيبايى نمىورزيد و نمىتوانست سير نزول امّت بسوى جاهليّت را تاب بياورد ، آن حضرت آخرت را بر دنيا ترجيح داد تا چهره واقعى معاويه را به مسلمانان نشان دهد و نقاب فريب و نيرنگ را از چهرهء او كنار بزند ، آن حضرت از حكومت دست شست ، چون مىدانست كه مردم شايستگى و تحمّل حكومت عدل را ندارند و حكومت غير عادلانه نيز وسيله‌اى نبود كه امام بتواند با تمسّك به آن اهداف و ارزشهاى رسالت را تحقّق بخشد ، آن حضرت وسيله‌اى بهتر از حكومت يافت و آن پيوستن به صفوف مخالفان و دميدن روح ايمان در امّت از طريق پرورش رهبران و نشر افكار حقّه و رهبرى مؤمنان راستين مخالف با حكومت و توسعهء مبارزهء مخالفان بود . صلح نامهء امام حسن دربرگيرنده مهم‌ّترين قوانين حكومت اسلامى بود و معاويه اين شرطها را در حضور مردم پذيرفت ، لكن بعدها آن شروط را زير پا نهاد و عملا به هيچ يك از آنها عمل ننمود ، هدف اصلى امام ( ع ) از انعقاد صلح ، افشاء كردن ماهيّت فاسد آن مرد نيرنگ باز و نابود كردن حكومت جاهلى بود ، اين حركت امام باعث شد معاويه نقاب حقّ نمايى را از چهرهء كريه و باطل خود كنار بزند و مردم حقّ و باطل را به روشنى تميز دهند . در دوران صلح امام حسن هرگز از مواضع خود كناره‌گيرى نفرمود و هر جا معاويه عملى بر خلاف صلح نامه انجام مىداد ، امام ( ع ) در حضور مردم او را رسوا و مفتضح مىفرمود و چهرهء پليد او را آشكار مىنمود . پس از گذشت چند ماه ، امام ( ع ) كوفه را به قصد مدينه ترك نمود ، با رفتن امام از كوفه ، خير و بركت نيز از آن شهر رخت بر بست و طاعون سختى در آنجا شايع شد و جمع كثيرى در اثر ابتلاء به طاعون از دنيا رفتند . با ورود امام به مدينه ، مردم استقبال گرمى از آن حضرت به عمل آوردند و امام در آن شهر بر ضد معاويه و توطئه‌هاى او به جنگ سرد متوسل شد و حتّى در سفرى به شام پايتخت خلافت معاويه مردم آن ديار را به احقاق حقّ و نابودى باطل دعوت كرد ، امام در اين سفر تبليغى روشنگرانه به مردم شام تفهيم نمود كه معاويه على رغم همه تبليغات پوشاليش صلاحيّت خلافت و رهبرى را ندارد و قصدى جز باز گرداندن امّت به زمان جاهليّت در سر نمىپروراند و چيزى كه براى او ابدا اهميّت ندارد خير و